Brunon Marchewka
Biografia
Brunon Marchewka urodził się 3 stycznia 1916 roku w Pile. W latach 1923–1936 był członkiem Związku Harcerstwa Polskiego, gdzie pełnił funkcję podharcmistrza. Po ukończeniu szkoły powszechnej i Państwowego Seminarium Nauczycielskiego w Bydgoszczy zdał maturę i podjął szkolenie wojskowe.
W 1936 roku skierowany został do Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy Piechoty, a następnie do Oficerskiej Szkoły Piechoty dla Podchorążych Rezerwy przy 1 Dywizji Piechoty Legionów w Wilnie. Po rocznym przeszkoleniu przeniesiony został do Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie, Ostrowi Mazowieckiej, którą ukończył tuż przed wybuchem wojny jako podporucznik piechoty służby stałej.
31 sierpnia 1939 skierowany został do 62. Pułku Piechoty w Bydgoszczy na stanowisko dowódcy plutonu. Był uczestnikiem wojny obronnej 1939 w stopniu porucznik, jako dowódca plutonu ciężkich karabinów maszynowych 62. Pułku Piechoty w składzie 15. Dywizji Piechoty Armii Pomorze; wziął udział w bitwie nad Bzurą, następnie przedostał się do Warszawy i brał udział w walkach na Czerniakowie. Po kapitulacji Warszawy 28 września 1939 został wysłany do obozu jenieckiego w Kielcach, gdzie przebywał do Wigilii 1939. Następnie wrócił do Bydgoszczy, gdzie w czasie okupacji był robotnikiem budowlanym i równocześnie działał w konspiracji w Borach Tucholskich.
Od stycznia 1945 był komendantem lotnej brygady Milicji Obywatelskiej w Bydgoszczy. W kwietniu 1945 wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego w stopniu podporucznika. Pełnił funkcję dowódcy plutonu rusznic przeciwpancernych w 42. Pułku Piechoty 11. Dywizji Piechoty w Żarach. Od listopada 1945 był adiutantem batalionu w tym pułku, a od marca 1946 pomocnikiem szefa sztabu pułku. Brał udział w walkach zbrojnym podziemiem niepodległościowym na terenach województw lubelskiego i białostockiego.
W marcu 1947 został szefem sztabu 38. Pułku Piechoty w Kożuchowie (w składzie 11. Dywizji Piechoty), a od lutego 1947 dowódcą 25. Pułku Piechoty we Wrocławiu (w składzie 10. Dywizji Piechoty).
Od listopada 1952 do września 1955 pełnił funkcję dowódcy 4. Dywizji Piechoty w Krośnie Odrzańskim. Od lipca 1951 był dowódcą 18. Dywizji Piechoty w Ełku. W latach 1954–1957 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP, którą ukończył z wyróżnieniem. Po ukończeniu studiów został zastępcą szefa sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego do spraw organizacyjno-mobilizacyjnych. W lipcu 1958 na mocy uchwały Rady Państwa PRL otrzymał nominację na stopień generała brygady.
W latach 1959–1963 był szefem sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego. W tym okresie był także radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu oraz prezesem Wojskowego Klubu Sportowego „Śląsk”. W 1964 przeniesiony do Warszawy na stanowisko dowódcy i szefa Służby Komunikacji Wojskowej MON, a następnie na stanowisko zastępcy Głównego Kwatermistrza WP ds. komunikacji. Od lipca 1972 dowódca Zgrupowania Jednostek Kolejowych i Drogowych. Ukończył kurs przeszkolenia kierowniczej kadry szczebla taktyczno-operacyjnego na Wydziale Wojsk Lądowych Akademii Sztabu Generalnego WP. Od listopada 1973 do lutego 1975 pełnił służbę jako szef Polskiej Misji w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei w randze ministra pełnomocnego.
Na podstawie rozkazu personalnego MON z 6 czerwca 1975 został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku z dniem 26 sierpnia 1975. 13 sierpnia 1975 pożegnany przez szefa Sztabu Generalnego WP gen. broni Floriana Siwickiego.
Należał do Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1985 był kandydatem PZPR do Sejmu PRL IX kadencji w okręgu nr 5. Był współorganizatorem Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych. Na I Zjeździe tej organizacji w 1981 został wybrany wiceprezesem, od kwietnia 1988 był prezesem Zarządu Głównego Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych. W latach 1988–1990 był członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Działał w Ruchu „Emerytowani Generałowie na Rzecz Pokoju i Rozbrojenia”. 15 września 1988, będąc już w stanie spoczynku, został awansowany przez Radę Państwa PRL na stopień generała dywizji. Nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa, Zwierzchnik Sił Zbrojnych PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski.
Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera BII-8-6).
W trakcie wieloletniej służby wojskowej otrzymywał awanse na kolejne stopnie wojskowe oraz liczne odznaczenia.